Greta wacht voor de tweede keer op een nieuwe lever

“Tijdens een vakantie in Italië in 1980 kreeg ik een zwaar ongeval, waarna ik een bloedtransfusie nodig had. Daarbij heb ik naar alle waarschijnlijkheid een hepatitis C-besmetting opgelopen. Die kwam pas aan het licht bij een grondige check-up op mijn veertigste. Hepatitis C kan tot ernstige leverschade leiden en ik bleek een vrij agressief type van het virus te hebben. Ik was niet ziek, maar hoe ouder en hoe langer dat je besmet bent, hoe moelijker het virus te behandelen is. Daarom heb ik toen in studieverband deelgenomen aan behandelingen om het virus te stabiliseren. De behandelingen werden echter vroegtijdig stopgezet omdat ze niet aansloegen.”

“Daarna moest ik regelmatig op controle in het ziekenhuis. Een daling van mijn leverwaarden had functieverlies van de lever tot gevolg, wat uiteindelijk zou leiden tot een transplantatie. Toen de arts op een bepaald moment inderdaad zei dat we voor een transplantatie stonden, begreep ik hem eerst niet goed. Ik was nooit ziek geweest, een beetje vermoeid dat wel. Ik vond het verschrikkelijk. Transplantatie is een hele ingreep, ik was er echt bang van.”

Ik stond vrij hoog op de wachtlijst. Toch duurde het wachten lang, dat is vooral psychisch zwaar. Gelukkig had ik familie, vrienden, collega’s en buren die me altijd steunden en moed gaven.

"Na vijf maanden werd ik gebeld met de mededeling dat er een lever beschikbaar was. Maar die voldeed uiteindelijk niet. Het volgende verlossende telefoontje kreeg ik twee maanden later. De transplantatie heeft in totaal acht uur geduurd, maar is vlot verlopen. Aan het herstel heb ik echter geen goede herinneringen, ik ben serieus ziek en misselijk geweest en ik had veel koorts. In totaal ben ik 23 dagen in het ziekenhuis gebleven.” 

“Ik ging helemaal verzwakt naar huis. Ik had een ziekenhuisbed en een rolstoel besteld voor een paar maanden, maar ze hebben uiteindelijk een half jaar in mijn living gestaan. Ik kon niets, ik was afhankelijk van andere mensen. Dat was moeilijk. Het parcours van de nieuwe lever verliep ook niet volgens wens. Ik heb goede dagen gekend, maar niet veel. Elke keer als ik op consultatie kwam, hoorde ik dat de leverfunctie en mijn leverwaarden niet goed waren. Ik kreeg galproblemen, er zat vocht op de longen en op de buik. Het hepatitis C-virus tastte onverbiddelijk mijn nieuwe lever aan. Veel sneller dan met mijn oude lever was gebeurd.”

“Een hertransplantatie dient zich nu aan, daar moest ik in het begin niets van weten. Ik ben bang voor de operatie en de pijn. De nieuwe lever zal ook hepatitis C krijgen, want het virus zit in mijn bloed. Daar heb ik al veel vragen rond gesteld. Maar er is geen andere optie."

Acht weken geleden was mijn toestand zo verslechterd dat ik in kritieke toestand het ziekenhuis ben ingegaan. Ik ben er nu nog. Ondertussen ben ik weer aangesterkt, wat goed zou zijn voor een operatie. Maar doordat mijn toestand is verbeterd, stijg ik niet op de wachtlijst. Ik ben niet de enige die op een orgaan wacht. En er sterven mensen omdat ze geen orgaan kunnen krijgen of omdat het orgaan er niet op tijd kan zijn.

“Ik kan alleen maar hopen en wachten op het verlossende telefoontje. Het wachten in het ziekenhuis duurt nu wel heel lang. Ik kan niet naar huis omdat ik mezelf niet kan helpen en te zwak ben. Mijn dochter helpt me deze moeilijke tijd door te komen, samen met zo veel goede vrienden die me steunen en me moed geven. Ik kan niet anders dan volhouden en ook positief blijven.” 

Nvdr Na zes maanden wachten, kreeg Greta in januari 2014 een nieuwe lever.