De zoon van Miche werd donor na een ongeval

Kristof is negentien als hij een avond met een kameraad op stap gaat. Hij zit achterop een brommertje wanneer ze een ongeval krijgen en Kristof ten val komt. Miche, de mama van Kristof, wordt snel verwittigd. 

“De ambulance was er vrij snel, maar kon weinig hulp bieden. Toen Kristof op de spoedgevallendienst toekwam, werd een hersentrauma vastgesteld. Ik voelde toen al dat het niet goed zat, maar ik bleef hopen. Hij heeft een week in coma gelegen tot hij een bloeding kreeg en hersendood werd verklaard.”

“Mijn kinderen heb ik voor het grootste deel zelf grootgebracht, want ik ben gescheiden toen Kristof vier was en Sofie drie."

We hadden een goede band en we praatten over alles. Zo hadden we het naar aanleiding van een tv-programma ook een keer over orgaandonatie. Kristof heeft toen letterlijk gezegd dat we zijn organen mochten weggeven als hij jong zou sterven. En achteraf moesten we maar een goede pint gaan drinken.

“Dat gesprek vond ongeveer twee maanden voor het ongeluk plaats. Toen in het ziekenhuis de vraag voor orgaandonatie kwam, twijfelde mijn ex-man in eerste instantie. Tot hij de wens van Kristof hoorde. Ik ben blij dat mijn zoon met zijn organen anderen heeft kunnen helpen. Zijn ogen wou ik niet afstaan, hij moest ons nog kunnen zien. Ik wou dat hij meteen gecremeerd werd. Mensen moesten Kristof herinneren zoals hij was in zijn leven. En dat gebeurt ook, hij zal nog lang verder leven, niet alleen bij ons. Jaarlijks organiseert de plaatselijke voetbal bijvoorbeeld een jeugdtoernooi in memoriam. Zelf ben ik begonnen aan een opleiding als creatief en gesprektherapeut, ik help mensen bij traumaverwerking. ” 

“Ik weet dat de organen in België gebleven zijn en de mensen het goed stellen."

Ik wou wel dat de getransplanteerden wisten wie hun donor was. Daarom heb ik hen zelf een brief geschreven. Om te vertellen dat voetbal de grote passie van mijn zoon was. Om hen te laten weten hoe goed Kristof kon luisteren en wat voor een toffe gast hij was. Dat daardoor ons verdriet zo groot was. En dat de donatie onze grootste steun was.

"Van de man die het hart gekregen heeft, heb ik een prachtige dankbrief gekregen. Hij was zwaar ziek en het enigste wat hem nog kon helpen, was een mirakel. Kristof is zijn mirakel.”

“Vrij vlug ook voelde ik de nood om erover te vertellen. Toen Kristof in coma lag, ben ik dagboeken beginnen schrijven. Dat ben ik drie jaar lang blijven doen. Nu wil ik een boek schrijven. Niet alleen over wat er gebeurd is en hoe dat ik het ervaren heb, maar ook hoe je omgeving ermee omgaat. En hoe je zoiets verwerkt en je leven toch verdergaat. Ik geef ook lezingen over orgaandonatie en transplantatie. Ik wil dat het verhaal van Kristof tot nadenken aanzet. Je kunt zo’n lezing buitenstappen en zeggen ‘gelukkig overkomt mij het niet’. Maar dat dachten wij ook. Je kunt beter met anderen over orgaandonatie praten, want zeg nooit nooit.”

“Als je zoiets meemaakt, denk je anders, leef je anders en voel je anders. Ik maak me niet meer druk over futiliteiten. Ik maakt tijd vrij om te genieten, ook van de kleine dingen. “Het zijn de goede herinneringen die je moeten sterken”, zei Kristof zelf toen zijn oma overleden was. Wij zijn blij dat we zoveel foto’s van Kristof genomen hebben en kunnen koesteren. In het begin had ik het natuurlijk moeilijk, maar Kristof was een vechter en een optimist. Ik zet dat verder. En ik ben zeker dat hij daar fier op is en dat hij ons volgt en steunt.”