Reins dochter Robin (21) stond na haar overlijden haar organen af

Doordat haar dochter haar verteld had wat ze na haar dood wilde, wist Rein precies wat ze na een noodlottig ongeluk moest doen. Ze zorgde ervoor dat Robin orgaandonor werd en dat haar begrafenis er uitzag zoals Robin gevraagd had.

Rein

Allemaal machines

“Het was vroeg in de ochtend toen er aangebeld werd en er twee politieagenten voor de deur stonden. Een ervan had Robins handtas in haar handen. Mijn dochter was na het afzetten van haar beste vriendin met haar auto van de baan geraakt. Ze was tegen een boom gereden. Ik kon best mijn andere dochter en mijn partner meenemen naar het ziekenhuis, zeiden ze nog. In het ziekenhuis kregen we te horen dat Robin op slag hersendood geweest was. Het was vreemd: ze lag aan allemaal machines, op een verband na zag je niets aan haar. Het leek alsof ze sliep. Het duurde dan ook even voor het tot me doordrong dat ze alleen maar in leven bleef door die machines.”

 “Dat ik gewoon kon uitvoeren wat Robin wilde, gaf me rust. Anders zou ik me mijn hele leven afgevraagd hebben of ik de juiste keuzes gemaakt had.”

“Zelf bleef ik tegen beter weten in geloven in dat het nog goed zou komen, ook de dagen daarna in het ziekenhuis. Achteraf kregen mijn man en ik allebei gelijk: Robbe kreeg opnieuw een hartslag, maar hij had nauwelijks hersenactiviteit. En doordat hij te lang zonder zuurstof geweest was, is hij nooit van de beademingsmachine af gekomen. Hij reageerde ook op niets meer. Ik besefte: ik ben mijn zoon sowieso kwijt. Zelfs als hij het overleeft, zal dat als een soort plant zijn, hij zou zwaar gehandicapt zijn.”

Toestemming voor donatie

“Drie weken voor het ongeval was een goede vriendin van Robin overleden. Ze was van de trap gevallen en had hersenschade opgelopen. Robin is daardoor gaan nadenken over doodgaan en kwam daar bij mij thuis over praten. ‘Als ik dood ben, moet je mijn organen aan andere mensen geven’, begon ze. Ik weerde het eerst af, dit was geen conversatie die ik met mijn 21-jarige dochter wilde hebben. Nu ben ik heel blij dat ik geluisterd heb. Robin vertelde me dat ze orgaandonor wilde worden en wat ze allemaal wilde voor haar begrafenis.

Op intensieve heb ik haar wensen over orgaandonatie verteld aan de spoedarts. Hij kwam eerst voorzichtig naar mijn ex-man en mij en vroeg om even te praten. Ik zei meteen: ‘Ik weet al wat je gaat vragen. Ja, begin de procedure voor transplantatie maar. Ik weet dat het snel moet gaan, dus doe wat je moet doen en kom me straks alles uitleggen.’ Hij reageerde wat verbaasd, maar Robins huisgenoot, die ook in het ziekenhuis was en met wie ze ook over haar wensen gepraat had, bevestigde dat Robin had gezegd dat ze orgaandonor wilde worden.”

Ook jij bent donor.
Geef leven door.

Laatste groet

“De procedure voor prelevatie, zoals dat heet, werd onmiddellijk in gang gezet en ‘s avonds is het gebeurd. Robins hart, nieren, lever en weefsel zijn gebruikt om vier mensen te redden – die zijn trouwens nog altijd gezond. De volgende ochtend ben ik Robin gaan groeten. Ik had het nodig om haar nog even te zien. Die dag ervoor was een ontzettende rollercoaster geweest, met veel emoties, en familieleden en artsen die voortdurend binnen en buiten liepen. Ik wilde even een rustig moment met mijn dochter. Ook moést ik op een of andere manier zien of er pleisters waren, of ze inderdaad haar organen weggenomen hadden. Om te weten: is dat allemaal wel echt? Ik moest mezelf wakker schudden.”

Rein

Pleidooi voor praten

“De begrafenis is verlopen zoals Robin het wilde. Het was een crematie, en bij de dienst spraken Robins zus Amber, mijn ouders, mijn zus, haar vader, een paar vrienden en ikzelf als laatste, afgewisseld met haar lievelingsmuziek. Er waren 1.100 mensen, Robin kende veel mensen en was graag gezien. We hebben zelfs een groot scherm buiten moeten zetten, omdat het crematorium te weinig plaatsen had. Veel mensen waren ook verrast om de koffietafel te zien. Robin had namelijk gezegd: ‘Doe maar pistoletjes voor de oudjes, zelf eet ik dat niet graag, dus er moeten ook pizza, worstenbroodjes en soep zijn.’ En daar hadden we voor gezorgd. 

Dat we alles konden doen zoals zij het wilde, gaf ons een goed gevoel op het moment zelf. Ik besef nu pas dat het me ook veel rust gegeven heeft. Ik moest nergens over nadenken, ik kon gewoon uitvoeren wat Robin gevraagd had. Anders zou ik me misschien mijn hele leven afgevraagd hebben of ik de juiste keuzes gemaakt had. Daarom dat ik er zo voor pleit om over die dingen te praten. Ik weet nu van mijn jongste dochter, van mijn partner en van mijn ouders wat zij na hun dood willen en zij weten het van mij. Eén ding hebben we gemeen: we willen allemaal orgaandonor worden, net als Robin. Ik ben heel trots dat zij die keuze gemaakt heeft. Op die manier is haar dood niet volledig zinloos geweest.” 

Het verhaal van Rein werd ook in een video gegoten. 

Als de vraag voor orgaandonatie wordt gesteld, komen er heel wat emoties bij kijken. Bekijk het advies van de psycholoog.